Papa ik mis je!
Op 24 december 2009 heb ik onverwachts afscheid moeten nemen van mijn vader.
Hij is op 75 jarige leeftijd overleden.
Het is allemaal zo onwerkelijk. Zo met 1 vingerknip en je bent je vader kwijt.
Ik weet dat hij op een mooie en fijne plek is. Maar gelijkertijd is het zo dubbel. Je wilt je vader altijd bij je houden.
Helaas is ons die tijd niet meer gegeven.
Woensdagavond heb ik mijn vader nog aan de telefoon gesproken. Hij zei: Meisje slaap lekker in je nieuwe bed. Waarop ik antwoordde dat dit zeker wel ging lukken. En dit is het laatste gesprek wat ik met mijn vader heb gehad.
Hij zal mij nooit meer Assiebassie noemen. Hij zal mij nooit meer vasthouden en zeggen dat alles wel weer goedkomt. Hij zal mij nooit meer plagen en ik kan hem nooit meer plagen.
Mijn vader hield wel van een geintje en wij konden elkaar behoorlijk plagen. Het was altijd dolle pret. Ik zal nooit meer die ondeugende ogen van papa zien, zijn lach horen.
Ja papa ik mis je. Vreselijk veel.
Ik weet wel dat ik van de mensen waar ik veel van hou, het ook altijd zeg. Of laat merken. Ik heb het mijn vader niet meer kunnen zeggen dat ik vreselijk veel van hem hou.
Er is ook een mooi gedicht:
Ga niet weg zonder te groeten,
ga niet weg zonder een zoen.
Want als het noodlot je zal ontmoeten,
kun je dat nooit meer doen.
Ga nooit weg zonder te praten,
ook al doet je hart nog zo'n pijn.
Want wat je 's avonds hebt verlaten,
kan er 's morgens niet meer zijn
En zo is het maar net.
Mijn vader heeft het wel geweten, dat ik zielsveel van hem hield en nog steeds houdt.
Maar ik weet wel dat ik het hem ook nog zo graag had willen zeggen.
Papa ik mis je!!
| 
